GALERIA KSIĄŻKI
 PiMBP Biblioteki pod Atlantami w Wałbrzychu
Brak obrazka!
Fragment ekspozycji
Sztuka linorytu
13 MARCA – 6 KWIETNIA 2012

W drugiej połowie XIX w. wynaleziono linoleum — miękki materiał z masy plastycznej, stanowiącej mieszaninę oleju lnianego, kalafonii, mączki drzewnej lub korkowej, nałożonej na płótno jutowe albo podobną tkaninę. Od tamtej pory tworzywo to wykorzystywane jest do produkcji wykładzin podłogowych, ale też jako podłoże w jednej z najprostszych artystycznych technik druku wypukłego — w linorycie. Ta forma grafiki, operująca silnie skontrastowanymi, najczęściej czarno-białymi płaszczyznami, rozwinęła się w XX w. Uprawiali ją m.in. słynni malarze: fowista Henri Matisse oraz współtwórca kubizmu Pablo Picasso. Wśród polskich artystów technikę linorytu wyniósł na wyżyny artystycznej maestrii Józef Gielniak. Urodził się 18 lutego 1932 w Denain, w Północnej Francji w rodzinie polskich emigrantów. Jeszcze przed przyjazdem do Polski, czyli przed rokiem 1950, zapadł na gruźlicę. Hospitalizowany najpierw we Francji, a potem w Polsce, w 1953 otrzymał skierowanie do sanatorium Bukowiec w Kowarach, w którym przyszło mu pozostać do końca życia. Tu leczył się, tworzył, studiował w trybie indywidualnym pod okiem prof. Stanisława Dawskiego, pracował zawodowo jako statystyk medyczny, tu wreszcie założył rodzinę, poślubiwszy jedną z pensjonariuszek. Pozostawił po sobie niespełna 70 linorytów, będących świadectwem nieprzeciętnego talentu, ogromnej wyobraźni i znakomitego warsztatu. W 1972, czyli tuż po śmierci Gielniaka, reprodukcje jego prac wydało Ossolineum. Egzemplarz pochodzący z naszych zbiorów pokazujemy Odwiedzającym.